Januari 2026

In dit interview vertelt Stacey de Vries over haar voorste kruisbandblessure. Vanaf het moment dat het gebeurde, de operatie, de revalidatie en hoe het nu gaat.

01. WANNEER, WAAR EN HOE GEBEURDE HET?

“Op 3 november 2024 speelde ik een handbalwedstrijd in de zaal. We speelden een thuiswedstrijd en we hadden een flinke voorsprong. Hierdoor speelde ik op de opbouw zodat we een keertje op andere plekken in het veld stonden. Ik had voor deze wedstrijd al een wedstrijd met de Dames 1 gespeeld. Ik wilde via een draai beweging mijn tegenstander passeren. Vlak voor de draai raakte mijn knie haar knie. Ik begon mijn draai en had direct het gevoel dat ik door mijn knie ging. Daarom keek ik gelijk of ik de knie niet uit de kom draaide. Op het moment dat ik dacht “wat raar hij draait gewoon mee” voelde ik een elastiek knakken in mijn knie. Ik dacht toen gelijk te weten dat het mijn kruisband was.”

02. WAT DACHT JE OP DAT MOMENT?

“Ik dacht meteen aan de lange periode die ik eruit zal liggen. Ik heb al veel blessures gehad, maar ik was altijd zo bang voor deze blessure en toen gebeurde het. Er ging zoveel door mijn hoofd heen. Ik kon alleen maar denken aan het feit dat ik er voor een super lange tijd uit zou liggen en niet meer kon sporten, terwijl ik dat zo graag doe.”

03. WIST JE DIRECT WAT EEN KRUISBAND BLESSURE INHIELD?

“Ja direct, zoals ik al aangaf heb ik al veel blessures gehad. Als handbalster weet je al dat een VKB-ruptuur geen grapje is.”

04. WAAR EN DOOR WIE BEN JE GEOPEREERD?

“Ik ben in het Franciscus Vlietland ziekenhuis in Schiedam geopereerd.”

05. HOE IS DE OPERATIE VERLOPEN?

“Niet heel soepel. De flipcutter, waarvan ik niet weet wat het precies inhoud, is kapot gegaan in mijn been tijdens de operatie. Hierdoor heb ik extra narcose gekregen en i.p.v. één uur heb ik wel vier uur nodig gehad om uit te slapen. Later zijn mijn hechtingen nog open gesprongen. Als nieuwe kruisband hebben ze eerst een stukje uit mijn hamstrings gepakt, maar deze graft was helaas niet dik genoeg waardoor ze alsnog iets uit mijn bovenbeen hebben moeten pakken.

Wat er ook nog bij kwam kijken was dat ik ook nog het hele weekend in het ziekenhuis moest blijven. Dit kwam omdat ik de knie de volgende ochtend maar 5 graden kon buigen en dat was te weinig. Ik moest daardoor in een apparaat met mijn been wat automatisch je knie voor je buigt (Een CPM toestel). Dat was ook niet super prettig. Toen ik voor het eerst mocht lopen ben ik flauwgevallen en werd ik misselijk.”

06. WAAR & BIJ WIE HEB JE GEREVALIDEERD?

“Ik heb vooral thuis en bij mijn fysiotherapeut van Gezonde Praktijken gerevalideerd.”

07. HOE VERLIEP DE REVALIDATIE?

“Alles behalve goed. De eerste vier maanden na mijn operatie heeft mijn bovenbeen niks gedaan, maar dan ook echt helemaal niks. Passief niet en actief niet, ook elektrode stimulatie werkte niet. Hierdoor heb ik heel veel testen gedaan, maar ook daar kwam niks uit. Ik heb vaak gehoord dat ik de eerste was waarbij ze dit zagen, en dat hielp voor mij ook totaal niet mee. Ik heb dus verkeerd leren lopen aangezien mijn bovenbeen niets deed, en dat moest ik mij na deze vier maanden weer afleren. Daarna moest ik weer opnieuw goed leren lopen waar dus ook al heel veel tijd overheen ging. Bovendien omdat ik mijn bovenbeen niet goed kon gebruiken waren het heel veel één been oefeningen die ik moest doen om weer terug te komen. Dit was bijna onmogelijk waardoor ik dus mezelf had aangeleerd heel veel van die dingen via rechts te doen. Dus op het moment dat ik weer goed met twee benen kon gaan trainen bleek dus dat het krachtsverschil heel groot was in beide benen. Dit kwam dus omdat ik alles met mijn rechter been deed, terwijl ik dat niet doorhad, omdat ik mijzelf dtt in de eerste vier maanden had aangeleerd. Dit kwam er dus nog eens extra bij en daardoor duurde het ook allemaal veel langer dan dat het zou moeten duren. Verder was het super zwaar omdat er nog allemaal externe dingen bij kwamen wat ook niet hielp. Het ging mentaal niet zo lekker door de knieklachten, maar ook door andere omstandigheden, dus mijn revalidatie vond ik echt een hel.”

08. WELK DEEL WAS HET ZWAARST: HET FYSIEKE OF HET MENTALE, EN WAAROM?

“Ik zou dan toch zeggen het mentale deel. Vooral omdat ik daar niet zoveel aan kon doen. Ik kon natuurlijk niks aan mijn spieren aan mijn bovenbenen doen en dat sloopt je gewoon. Iedereen vertelt je ook ‘oh ik heb geen idee’ of ‘ja, dit hebben we nog nooit eerder gezien‘ of ‘ik zou niet weten wat ik eraan kan doen’ en dan sta je gewoon stil. Je lichaam werkt ook soort van tegen, maar dat is toch anders omdat je het wel gewoon doet. En dan denk je ‘Ze willen het wel maar het lukt niet’ en dan ga je heel erg aan jezelf twijfelen. Ik heb mij vaak afgevraagd ‘komt het dan door mij’ en ‘ligt het hier of daar aan’.  Daarbij zoals ik ook al eerder aangaf speelde er verder echt nog superveel andere dingen mee waardoor het nog langer duurde. Hierdoor werd ik nog meer tegengehouden en was het mentaal heel zwaar voor mij. Op een gegeven moment dacht ik zelfs ‘zo er moet nu niet nog iets bijkomen want dan trek ik het echt niet meer’. De combinatie van mijn blessure en al die andere dingen heeft echt wel mijn tol geëist.

09. WANNEER MAAKTE JIJ JE RENTREE EN HOE HEB JIJ DEZE ERVAREN?

“Ik speel momenteel nog niet, dus ik kom nog terug op deze vraag.”

10. BEN JIJ ANDERS GAAN SPELEN OF TRAINEN NA DEZE BLESSURE?

“Ik heb mijn rentree nog niet gemaakt en heb dus nog geen wedstrijd gespeeld. Dus hier kan ik nog niet zoveel over zeggen. Wat het trainen betreft dat is sowieso wel anders nu. Omdat je toch wat bewuster bent over hoe kwetsbaar je lichaam eigenlijk is en hoe belangrijk het is dat je daar ook goed naar luistert. Je gaat veel meer nadenken, en soms ook wat eerder stoppen, en je bent bewuster van het feit dat je nu gewoon lekker vrij kan bewegen.”

11. WAT DEED DEZE BLESSURE MET JE CARRIÈRE?

“Ik ben van club gewisseld en dat heeft niet alleen met blessure te maken maar wel grotendeels. Ik speel nu bij een andere club, Velo in Wateringen, waar ik wel hoger kan spelen als waar ik heb gespeeld. Ik denk dat dit wel een goede stap is maar dat moeten we natuurlijk allemaal nog wel gaan zien. Het is nog afwachten hoe ik terugkeer, maar het heeft wel m’n ogen geopend.”

12. WAT ZOU JE ANDEREN MET DEZE BLESSURE WILLEN ADVISEREN?

“Zoek hulp en trek op tijd aan de bel. Plan de dingen al vooraf goed en zorg ervoor dat je weet wie je om je heen hebt verzameld voor een goed traject. Zorg ervoor dat je altijd iemand hebt waar je naartoe kan gaan, want dit kan je niet alleen. Ik vind het zelf een heel zwaar en lang traject. Daarnaast zijn er zoveel dingen die een rol spelen. Het is juist dan zo belangrijk dat je mensen om je heen hebt, want dat had ik niet en dan wordt het nog zwaarder.
Ik had natuurlijk mijn familie, maar dat is toch anders dan vrienden en sociale contacten. Bereid je goed voor en luister goed naar wat er wordt gezegd. Iedereen weet dat het een zwaar traject zal gaan worden alleen toch onderschat je het.
Daarnaast: heb vooral vertrouwen! Want dat was bij mij op een gegeven moment weg en op moment dat dit weg is, dan is het zo moeilijk om weer door te gaan. Het is dan moeilijk om er weer plezier in te gaan krijgen.”

13. BESTE SPORT(ST)ER MET EEN VOORSTE KRUISBAND RECONSTRUCTIE?

“Toen ik mijn voorste kruisband afscheurde viel het mij op dat heel veel mensen in mijn omgeving, en in de topsport wereld, hier ook last van hadden. Dat was best wel raar om te zien en ik heb dan ook inderdaad wat meer gekeken naar verhalen van andere sport(st)ers. Ook omdat dus mijn verhaal nog nooit voor was voorgekomen volgens de mensen die ik sprak.

Zelf vind ik het verhaal van Estavana Polman erg  interessant. Zij heeft het meerdere keren gehad en ze is er meerdere keer van teruggekomen.
Ook heb ik heel erg naar Virgil van Dijk gekeken. Die had het tijdens de corona periode. Als je zo’n grote speler bent en zo’n grote voorbeeld rol hebt voor kinderen als International lijkt het mij nog enger om weer te moeten vertrouwen op je knie. Je moet er maar gewoon weer gaan staan,  weer vol vertrouwen in de knie krijgen en de duels aangaan. Dus dat vind ik wel knap en dat zijn voor mij helden.”

14. WIL JE NOG IETS ANDERS VERTELLEN, MEDEDELEN, TOEVOEGEN AAN DIT ARTIKEL?

“Doordat ik het zo zwaar heb gehad heb ik echt wel gezien wat een goede vriend inhoud en wat een goede vriendschap is. Het is heel belangrijk wie je om je heen hebt. Helaas heb ik hierdoor ook best wel diep gezeten en heb ik hier nog steeds psychologische hulp voor.

De reden dat ik ook naar FC Kruisband ben gegaan is dat niemand mijn hele revalidatie met mijn bovenbeen eerder heeft meegemaakt. Het is zo zwaar om nergens een soort hoop in te kunnen vinden omdat niemand het heeft gehad van de mensen die ik sprak. Niemand weet en wist wat er aan de hand was met mijn been/knie. Je blijft maar testen doen en er komt iedere keer gewoon niks uit. Je moet maar kijken hoe het gaat en je wordt een soort van in het diepe gegooid met ja, ik weet het niet en het komt wel goed. Het is zo moeilijk om dan terug naar boven te komen en sterk te blijven. Daarbij heb ik natuurlijk nog niet alles al kunnen invullen van deze vragen, en als ik zometeen weer terugkom en wedstrijden ga spelen, dan denk ik dat ik nog wel wat meer kan toevoegen. Het belangrijkste is dat het voor mij een hele grote impact heeft op mij. Ik vind het echt jammer hoe alles is gegaan. Maar je kan er nu niks meer aan doen. Het is super belangrijk dat je goede mensen om je heen hebt en dat je de hoop niet verliest.”

Tekst: Jeroen van de Camp, FCKruisband.nl
Foto’s: Stacey de Vries